Bu, Hz. Ömer(a.s.)'in her gün kendine sorduğu güzel bir sorudur. Bu soru, aslında bütün Müslümanların her gün kendine sorması gereken bir sorudur. Bizi yaratan Yüce Allah'ın, bizi yaratma gayesini hatırlamak ve onu aklında/ruhunda canlı tutmak gerekir her gün.

Acaba neden geldik bu dünyaya? Neden insanlar Allah'ın yeryüzündeki halifesi olarak seçildi? Neden doğup, büyüyüp ve kaçınılmaz son olan ölümü tadıyoruz? Bu soruları her akşam yastığa kafamızı bıraktığımız zaman kendimize tekrar tekrar sormak gerekir. Çünkü insan unutkan bir varlıktır. Ve hele bir de, ona kendi yaratılış gayesini ve görevlerini unutturacak birçok günlük meşgale ve uzun emeller her tarafını böylesine kuşatmışsa, bu unutkan varlık (insan) söz konusu kuşatmayı yaramayabilir ve asıl hedefini daha çabuk unutabilir.

Biliyoruz ki her nefis ölümü tadıcıdır. Yarın hesap gününde Allah'ın huzuruna çıktığımız zaman Allah-u Teala soracaktır. "Ey kulum! Dünyada yaşadığın süre içinde benim için ne
yaptın?" Bu soruya cevap verirken halimiz nice olur biliyor musunuz?

Zaten yaşanan hayatın her anı imtihanın bir parçasıdır. Yani imtihanın kapsamına, sadece günlük yaşam içinde yerine getirilen bazı ibadetler ve yapılan bazı güzel ameller girmiyor. Yaşamın her alanında; neler gördüğümüz, neler duyduğumuz, neler söylediğimiz, neler yediğimiz, neler içtiğimiz, neleri niye yaptığımız, nelere karşı niye sustuğumuz ve bunlara benzer her durumumuz ve anımız bu imtihana dahildir. Evet aklımızdan, kalbimizden, gözlerimizden, kulaklarımızdan, dilimizden, midemizden, el ve ayaklarımızdan ve bunların amellerinden dolayı çetin bir hesaba çekileceğiz. İslami değerlerimizin bireysel ve toplumsal yaşamımızda gittikçe zayıfladığı bu günlerde, Rab'bimizin mahşerde bize soracağı soruları kendimize önceden daha çok sormamız gerekir. Çünkü bu durumdan her Müslüman birey ve toplum sorumludur. Şu an içinde bulunduğumuz yaşam küfrün, şirkin, zulmün kurallarına tabidir ve bu yaşam hem bireylere ve hem de topluma kendi varoluş gayesini unutturmaktadır.